پاك قربان آن نگاه معصوم چشمانت قرباني آن نازنين مهربانم اي به قربان آن زلف سياهت به قربان چشمان آسمانيت دلم مي خواهدتورادرعاقوش بگيرم وروي به توبه نمازبايستم بعدازخداتورامي ستانم بعدازخداتورامي شناسم چشمهايم رامي بندم وتورا بايك رويامي بينم مي بينم كه توبامن هستي ومن باتو آنروزي كه قلبم راازمن دزديدي تاصبح نخوابيدم وروياي توراديدم ازعشقت اي زيبايم نازنينم ديگردارم كه ميميرم اي زندگي تنها هستم گناه كردم وتازه حديثي شنيدم بعدگناه بدم كه گفت آن بزرگواركه اگرتوبه مي كردم دربهشت بودم پيش خدا حال كه مي خواهم خودراپاك كنم نمي توانم نمي دانم بانفس خودچه كنم مراوسوسه مي كندبه كارگناهم واي كه اگركسي بودتادرددلم رابرايش مي گفتم قلب خودراازغم وگناه پاك مي كردم واز گناه مي گريختم ومي رفتم دلم رامي خواندم با تميزي وآراستگي وسپس ازخداي خودطلب بخشش مي كردم تابه حال كسي به من نگفت كه من چه كنم آه كه چقدرحالم بداست غربت من درتربت غم جاگرفت وقت تمام شدن عمرومن بايدبروم نفرين به عشق وعاشقي نفرين به من وقلب سياهم نفرين به غم بدكينه دلم نفرين به بغبان سياه جلوه دلم تمام عمرم راپاي جاهلي ام گزراندم اكنون خسته ام وهمچنين پشيمان دلم را مي خواهم به يك جاي ديگرببرم تاشايدهواي آنجا خوب باشدتانمي رم شالي شاليم/م-ر