ازعرش باران می آید...

بامداداست و صدای باران نوازشبخش مهربان گوشهایم ونفس زنان دردریای معنای عشق غرق می شوم.

فکرم چیزی دریاد ندارد جزء اندکی از مهربانی دوست و این صدای خودکاراست که باکاغذ ملودی خوبی رابرای ریتم باران مشخص می کند.

وخواننده این موزییکال دستانم هستند و می خوانند:

  عشق یعنی درسکوت با غم دوری مهربانت درفکر رویا کنی

  قلبت را ایستگاه نبظ دریا کنی

  چشمانت رابرای ابرپاییز بهاران کنی

  خودرافدای آن مهربان رفته ازچشم وهست دریاد کنی

  فکرت را رها تراز رهایی بادصحراکنی

  عشق یعنی بهاری درزمستان ناامیدی

  عشق یعنی دوست داشتن غریب همیشه گی

  عشق یعنی درحقیقت گم شدن

  عشق یعنی درجمع عشاق حاکم شدن

  ومن خودرابرتراز تو میدانم ای دوست

  شالی تحت فرمان است ازحضرت دوست

  به توگفتم گردیدی ز من خطایی

  گوش کش نه بی وفایی

  زخم بردل دارم وپاییز بر من تلخ

  نمک نامهربان دوست با زخم دل چه خوش است؟

  گفتا فراوان دروغ یارجان نسار

  من رابا راست ودروغ کلام او چه خوش است؟

  خداوندا ازتو طلب بخشش می کنم هردم در نماز

  خودرا درعرش کبریای تودیدن خوش است

  مهربانی راازتو آموختم ای بخشنده مهربان

  ما رابا نامهربان ازخودراضی چه راه است؟

  دل را برایت هردم درشامگاه سفره کردم ای دوست

  نزرم را نپذیرفتی اما من راباتو بودن خوش است

  نفسم هر دم می آید وپاهانم پراظتراب می لرزند

  دستان راوقت نوشتن نام تو خوش است

  خداوندا من اگر در جام شرابت جرئه ای آب بنوشم

  به تو سوگند درعالم مستان می نخورده مست ومدحوشم

  این دشده را درنظرت پر برکت گردان ای دوست

  شالی رابا تو بودن و نامت را خواندن خوش است

شالی شالیم/م.ر

یار و غربت

نمی دونم چرادلم بهونه یارمی گیره

چراچشام بارون بهار می گیره

برای نوشتن یه متن باید برم تا کهکشون

برم پیش ستاره هابسوزم ازآتیششون

نمی دونم چرادلم غم غربت می گیره

من تو وطن واون هوای شهر یار می گیره

دل من تنها شده تنهایی عادت کرده

دل من خسته شده خستگی عادت کرده

دل من غصه نگوخوابم می گیره ازتو

دا من موضه نکن دلم می گیره ازتو

فکر من یه کشتی باش توی دریای خیال

فکر من پاروبزن توی اقیانوس کمال

دست من توبنویس چکیده ای ازفکرودل

دست من تویاری کن یارباش بافکر ودل

شالی شالیم/م.ر